آهنگ "تو نیستی " فریدون رو روزی 10 بار گوش می کنم ، فوق العاده است ، معتادش شدم ...

هر سال نوروز عکس هامون 4 نفری بود. امسال اولین نوروزی بود که 3 نفری عکس گرفتیم ...

من به هر چیز عاقلانه و احمقانه ای که فکر می کردم تو رو کم رنگ می کنه چنگ می زدم ، کار ، تحصیل ، رابطه های جدید ، عشق جدید ، دوستای مختلف ، ... . می دونم تو هم شاید  سعی کردی  کاری کنی که من کم رنگ بشم. اما مطمئنم هیچ کدوم از این تقلاها تاثیری نداره . هر چی فکر می کنم ، هر چی زمان می گذره ، هر چی من سعی می کنم به آدمای دیگه نزدیک بشم و بپذیرمشون ، هر چی تو سعی می کنی ، بیشتر و بیشتر مطمئن میشم که تو بهترینی برای من و من بهترینم برای تو. 

خودت هم خوب اینو می دونی. وقتی من فقط توی آغوش تو پر از حس خوب میشم و تو فقط وقتی کنار من چشماتو می بندی آروم میشی ، یعنی من و تو دقیقا برای هم ساخته شدیم. نیمه هایی که هیچ وقت مال هم نمیشن و ...

پ ن : چقدر دلم برای درسا تنگ شده ...

یه وقتایی دلم می خواد برم یه گوشه ای ، همه ی عکس ها رو بریزم دور و برم و دونه دونه لبخندها رو از توشون بکشم بیرون و بذارمشون روی لبام ...

چقدر این اواخر دلم یه آغوش امن و پر احساس می خواد. دلم می خواد یکی بغلم کنه ، آروم پیشونی ام رو ببوسه ، سرمو بچسبونه به سینه اش و بگه : نترس از هیچی عزیزم ، من کنارتم ، مثل کوه پشتتم...

چقدر این لحظه رو کم دارم

غمگین مشو عزیز دلم

مثل هوا در کنار توام

نه جای کسی را تنگ می کنم ،

نه کسی مرا می بیند ،

نه صدایم را می شنود

دوری مکن

تو نخواهی بود ، من اگر نباشم ...

(شمس لنگرودی)

دلم عجیب می خواد که م ع بازم اینجا بنویسه ... واقعا می خوام

چند ماهه که ننوشتم. تصمیم هم نداشتم دیگه بنویسم. اما اونقدر توی همین مدت توسط اتفاقات بد به توپ بسته شدم که الان احساس می کنم دارم سرریز می کنم. شدیدا دلم واسه اینجا تنگ شده بود ، دوستش دارم ، خیلی ، اینجا برام عزیز و امنه. می دونم خیلی از دوستام دیگه اینجا نمیان. باید سر فرصت باز به همه سر بزنم. باید خبر بگیرم از احوالشون. جزئیات اتفاقای بد رو نمیگم ،فقط بگم که دختر دایی ام که حالش خوب نبود و همیشه ازتون می خواستم براش دعا کنید ، رفت از این دنیا. توی راه برگشت از بیمارستان ، توی جاده تصادف کردن و ... . راستش تازه چند شب پیش تونستم بعد از 2 ماه گریه کنم برای نبودنش. قبلش انگار یه شوک رسوخ کرده بود درونم ، هر کاری می کردم نمی تونستم گریه کنم. هنوزم کامل باورم نشده ، حس می کنم انگار رفته مسافرت و زود بر می گرده. من و اون خیلی بهم وابسته بودیم. بین نوه های دیگه خیلی علاقه مون بهم بیشتر بود. باید حتما هر روز باهام حرف میزد تا آروم میشد. بعضی وقتا احساس می کنم دارم از نبودنش دیوونه میشم. ظاهری خیلی خودمو حفظ کردم ، اما باطنی... توی این 2 ماه اخیر حس هایی رو دارم که هیچ وقت نداشتم. یه حس خلا خیلی بزرگ دارم. احساس می کنم کلی از قدرت هامو از دست دادم : قدرت تحلیل ، تفکر ، تحمل و کلی چیزای دیگه. نمی دونم چرا باز نوشتم. شاید چون نیاز داشتم...

سکوت و صبوری آدم ها را به پای ضعف و بی کسی شان نگذارید، شاید هنوز به چیز هایی پای بندند ، چیز هایی که شما یادتان نمی آید.

پایان.

هم پایانِ اینجا.

هم پایانِ روح من.